Problemy narodowościowe na scenie
Historia sztuki mianuje teatr afrykański w dobie przemian jako jeden ze środków, który mógłby przyczynić się do rozpowszechniania nurtów i nastrojów społecznych. U schyłku lat 30 ruch wyzwoleńczy wyznaczył teatrowi istotną rolę w kultywowaniu tradycji oraz kształtowaniu postaw patriotycznych. „Afrykanizacja” teatru w latach 40. wprowadziła na scenę charakterystyczne elementy ceremonii plemiennych i atmosferę afrykańskich festiwali. Kierunek ten zapoczątkowali zachodnioafrykańscy studenci uczelni paryskich. W 1947 roku Senegalczyk M.S. Senghor założył pierwszą grupę teatralną, która osiągnęła światowy sukces pod kierunkiem Gwinejczyka K. Fode-by, który historia sztuki uznała jako jeden z najważniejszych kroków w rozwoju afrykańskiego teatru. Fodeba utworzył następnie zespół Theatre Africain, złożony z gwinejskich tancerzy, a w jego repertuarze znalazły się sztuki autorów z kręgu szkoły Ponty’ego oraz prezentacje samego Fodeby (epickie formy ujęte w układy choreograficzne, dopełnione śpiewem, przesycone folklorem, nierzadko osadzone w realiach społ.). Działalność tego zespołu stworzyła podstawy do dalszego rozwoju sztuki teatr, w wielu krajach Afryki Zachodniej, szczególnie w Senegalu, Mali, Kamerunie i Wybrzeżu Kości Słoniowej. Jednak francuskojęzyczny teatr Afryki Zachodniej, historia sztuki nie uznała jako oferujący nowe rozwiązania, ale jako ograniczający się do nie zawsze autentycznej, prezentacji rodzimego folkloru oraz imitacji, często miernych, klasycystycznych sztuk francuskich.
