Plastyka ubiegłego wieku
Wydawałoby się, że pomiędzy wojnami sztuka, a więc także historia sztuki będzie cierpiała na pewien zastój. Nic bardziej mylnego. W sztukach plastycznych rozpoczął się gwałtowny proces odchodzenia od zasady biernego odtwarzania rzeczywistości. Już impresjoniści w XIX wieku dokonali pierwszego wyłomu w tej zasadzie, ukazując zmienność ludzkiego spojrzenia na świat, zależność obrazu natury od oświetlenia i złudzeń wzroku. Ich następcy poszli dalej. Odkryto niezwykłość wizji malarskich subiektywnie deformujących rzeczywistość, ukazujących nie odbicie świata natury, ale własny, odrębny świat twórczy. Zaczęto cenić świeżość, naiwność spojrzenia artysty nie obciążonego pełnią wiedzy o tym wszystkim, co stanowiło podstawę wizji malarskiej i to właśnie historia sztuki zawdzięcza kubistycznym i impresjonistycznym malarzom. Toteż towarzyszył temu zjawisku proces odkrywania sztuki ludów pierwotnych i tzw. artystycznych prymitywów we wczesnych epokach rozwoju wielkich kultur, a także sztuki naiwnych artystów-samouków, twórczości dziecięcej itp. Ugruntowało się przekonanie, żywione już przez impresjonistów, że w malarstwie nie ma żadnego znaczenia literacki temat, a właściwą jego malarską treścią jest kolor i kształt, gra plam barwnych lub kompozycja form przestrzennych. Historia sztuki plastycznej bardzo wzbogaciła się dzięki twórczości wielu malarzy.
