Obrzędy kulturowe w Afryce a scena teatralna
Teatr w pojęciu europejskim nie ma żadnych tradycji na Czarnym Lądzie. Pojawił się w Afryce Zachodniej w latach 20. XX w. w postaci adaptacji zachodnioeuropejskich form i tematów dramatu oraz sposobu jego scenicznej prezentacji. Jednak źródłem inspiracji dla teatru afrykańskiego historia sztuki określa jego tradycji dramatyczne i zwyczajowe, liczne festiwale rytualne, które, mimo odrębności narodowości czy plemiennych, mają wiele cech wspólnych. Właśnie dzięki nim dokonało się rozprzestrzenienie teatru w Afryce. Centralną postacią festiwalu bywa tancerz w masce uosabiający boga, gra jego ma symbol, określone rytuałem znaczenie. Każdy uczestnik festiwalu to jednocześnie widz i aktor. Na całym obszarze Afryki Zachodniej komedie te mają różne nazwy; najbardziej znane to tzw. koleba ludu Mandingo. Historia sztuki określa ekspansję teatru europejskiego w Afryce Zachodniej na początek XX wieku. Zaznaczyła się ona przede wszystkim próbą stłumienia wielowiekowej tradycji. U schyłku XIX w. liczne misje chrześcijańskie podjęły krucjatę przeciwko ceremoniom plemiennym, festiwalom, zakazały także swym wiernym oglądania komedii obfitujących w elementy obsceniczne. Większość przedstawień organizowały szkoły misyjne, którym historia sztuki przypisuje udramatyzowane wersje fragmentów Pisma Świętego.
